«اما اندوه برخاستن برای پیکار با ستمگران، نهتنها برای من مایه ناامیدی نیست، بلکه خود جریان زندگی و معنای زیستن است؛ در دنیایی پوچ و بیمعنا که خودم به آن معنا میدهم سر پایین آوردن در برابر ظلم و ستم، تنها بهخاطر زنده ماندن و ترس از مرگ، چیزی جز شرمساری نیست.»
این چند خط، بخشی از نوشتههای بهجامانده از مجتبی ویسی است؛ فعال فرهنگی و مدنی کُرد که به همراه برادرش میثم ویسی بامداد هفتم خرداد ۱۴۰۵ در جریان عملیات نیروهای سپاه پاسداران در منطقه «دالاهو» کشته شد.
خبر کشته شدن این دو برادر پس از ساعتها شنیده شدن صدای رگبار گلوله و محاصره روستای «قلعهکهوش» در شهرستان دالاهو، به سرعت در شبکههای اجتماعی و رسانهها بازتاب یافت و واکنشهای گستردهای را در میان فعالان مدنی، فرهنگی و جامعه یارسان برانگیخت.
بر اساس اطلاعاتی که به ایرانوایر رسیده است، نیروهای سپاه پاسداران حوالی ساعت چهار بامداد با محاصره خانهای در روستای «قلعهکهوش» که محل اختفای این دو برادر بود، از چندین جهت به سوی ساختمان تیراندازی کردند. منابع مطلع به ایرانوایر گفتهاند عملیات بدون هرگونه هشدار قبلی آغاز شد و شدت آتش به اندازهای بود که میثم و مجتبی ویسی در همان دقایق ابتدایی جان خود را از دست دادند.
No comments:
Post a Comment